ΑΓΧΟΣ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΥ - ΠΩΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΥΜΕ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ


εκπαιδευση σκυλων αγχος αποχωρισμου
Το άγχος αποχωρισμού είναι μια από τις πιο συχνές διαταραχές στους σκύλους και επιφέρει αρκετά προβλήματα τόσο στον ίδιο το σκύλο όσο και στον ιδιοκτήτη. Είναι μάλιστα μια απο τις κύριες αιτίες που πολλά σκυλιά καταλήγουν παρατημένα και αδέσποτα. Το να συνηθίσουμε το σκύλο μας σταδιακά - από όταν ακόμα είναι κουτάβι - στην απουσία μας από το σπίτι, είναι από τους πρώτους χειρισμούς που πρέπει να κάνουμε όσο αφορά γενικότερα την εκπαιδευση των σκυλων μας.



Τι είναι το άγχος αποχωρισμού και πως καταλαβαίνουμε αν ένας σκύλος έχει τέτοιο πρόβλημα.

Τα σκυλιά είναι όντα κοινωνικά, που ζούνε σε αγέλες. Μεγαλώνοντας μαζί μας, στην ουσία γινόμαστε μέλη της ίδιας αγέλης. Στο μυαλό του σκύλου είναι ότι πιο φυσικό να περνάει 24 ώρες το 24 ωρο παρέα μαζί μας (με την αγέλη του  δηλαδή). Όταν πάσχει από άγχος αποχωρισμού, η απουσία μας απο το σπίτι του δημιουργεί μεγάλο στρες και πρόβλημα. Ταράζεται, δε μπορεί να καταλάβει γιατί φεύγουμε, γιατί δε τον παίρνουμε μαζί μας,  αν θα γυρίσουμε, πότε θα γυρίσουμε και γενικότερα το μόνο που σκέφτεται είναι ο αποχωρισμός μας και πότε θα ξανασμίξουμε σε βαθμό εμμονής.


Μερικά σημάδια πως ένας σκύλος ίσως πάσχει από άγχος αποχωρισμού:

1. Μόλις φορέσουμε το παλτό μας, η ακούσει πως πιάνουμε τα κλειδιά μας για να βγούμε έξω
ταράζεται και αγχώνεται.
2. Μεγάλη εξάρτηση απο εμάς: οταν είμαστε στο σπίτι μας ακολουθεί παντού όπου και να πάμε.
3. Ενώ γενικότερα η συμπεριφορά του είναι άριστη, όταν απουσιάζουμε απο το σπίτι κάνει ένα η περισσότερα απο τα παρακάτω: Γαυγίζει ακατάπαυστα, κλαίει, λερώνει και κάνει ζημιές μέσα στο σπίτι, καταστρέφει δαγκώνοντας ότι βρεί μπροστά του, παθαίνει κρίσεις πανικού, δαγκώνει την ουρά του ή τις πατούσες του, κάνει εμετό, χάνει την όρεξή του και γενικά είναι εκτός εαυτού με μεγάλες εκδηλώσεις άγχους.
4. Όταν επιστρέφουμε στο σπίτι τρελαίνεται απο ενθουσιασμό.


Όπως βλέπουμε το πρόβλημα δεν είναι μόνο ιδιαίτερα ενοχλητικό για τον ιδιοκτήτη του σκύλου, είναι πραγματική πάθηση που είναι ιδιαίτερα βασανιστική και για τον ίδιο το σκύλο. 



Τι προκαλεί άγχος αποχωρισμού στο σκύλο;

Το άγχος του αποχωρισμού ξεκινάει πρώτα από τους ιδιοκτήτες. Όταν παίρνουμε ένα κουτάβι από τον ενθουσιασμό μας θέλουμε συνέχεια να το έχουμε μαζί μας, να το κρατάμε αγκαλιά, να κοιμόμαστε μαζί, να περνάμε γενικότερα όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε μαζί του. Αυτό έχει ως συνέπεια το σκυλί να δένεται τόσο πολύ μαζί μας που του είναι δύσκολο να μας αποχωριστεί και όταν ξαφνικά μένει μόνο του να μην έχει αυτοπεποίθηση και να πανικοβάλλεται. Θα πρέπει από την αρχή να του συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο τρόπο, να μη του αλλάζουμε τις συνήθειες επειδή ξαφνικά μεγάλωσε. Από κουτάβι κιόλας πρέπει να το συμφιλιώσουμε με την  ιδέα πως κάποιες στιγμές είναι φυσιολογικό να μένει μόνος στο σπίτι. 

Τα σκυλιά αγαπούν τη ρουτίνα:
Ξαφνικές αλλαγές στην ρουτίνα του ιδιοκτήτη του σκύλου επίσης μπορούνε να προκαλέσουν άγχος αποχωρισμού σε σκύλο. Αν για παράδειγμα κάποιο μέλος της οικογένειας απουσιάζει ξαφνικά από το σπίτι για διάφορους λόγους (πχ μετακόμιση σε άλλο σπίτι, γάμος, αλλαγή ωραρίου εργασίας ή επιστροφή στην εργασία μετά από μακροχρόνιες διακοπές  κλπ)

Αν η οικογένεια μας αποτελείται απο πολλά μέλη και ο σκύλος σπάνια μένει μόνος σπίτι, πιθανόν να συνηθίσει να είναι πάντα με ανθρώπινη παρουσία (την αγέλη του) και όταν χρειαστεί να μείνει μόνος του να αγχωθεί ιδιαίτερα.
Κάποιο τυχαίο γεγονός (όπως για παράδειγμα αν τρομάξει ο σκύλος απο κεραυνό στο σπίτι την ώρα της απουσίας μας) επίσης είναι ικανό σταθεί αφορμή ώστε να προκληθεί άγχος αποχωρισμού στο σκύλο.


Τι πρέπει να κάνουμε για να μην δημιουργηθεί στο σκύλο μας άγχος αποχωρισμού:

Η πρόληψη είναι πάντα πολύ μα πολύ ευκολότερη από τη θεραπεία, για αυτό με μικρή φροντίδα ακολουθώντας τα παρακάτω βήματα μπορούμε πολύ εύκολα να προετοιμάσουμε το σκύλο μας απο μικρό ώστε να μην αντιμετωπίσει ποτέ τέτοιο πρόβλημα.


1. Ξεκινώντας ανάποδα , να τονίσουμε πως είναι σημαντικό όταν επιστρέφουμε στο σπίτι μετά απο απουσία μας να μη το κάνουμε θέμα με το σκύλο μας. Όταν εκείνος ενθουσιάζεται με την επιστροφή μας κι εμείς το τροφοδοτούμε και το ενισχύουμε χαιρετώντας τον κι εμείς με υπέρμετρο ενθουσιασμό και χαρές, στην ουσία του ενισχύουμε το άγχος του αποχωρισμού. Επιστρέφουμε στο σπίτι με ψυχραιμία χωρίς ενθουσιώδες εξάρσεις με το που συναντήσουμε το σκύλο, μπορούμε αρχικά να τον αγνοήσουμε να πάμε πχ να πλύνουμε τα χέρια μας και αφού ο σκύλος ηρεμήσει ΤΟΤΕ να τον χαιρετίσουμε. Θέλουμε να περάσουμε στο σκύλο πως η απουσία μας και η επιστροφή μας δεν είναι κάποιο τρομερό γεγονός, είναι μια φυσιολογική ρουτίνα και όχι αιτία για τρελές συναισθηματικές εξάρσεις. Το ίδιο εφαρμόζουμε και για την αποχώρησή μας. Όταν φεύγουμε δε χρειάζεται να το κάνουμε ιδιαίτερο θέμα στο σκύλο μας.

2. Όταν είναι ακόμα κουτάβι ξεκινάμε να το προετοιμάζουμε με την απουσία μας με μικρά βήματα κάθε φορά. Για παράδειγμα τις πρώτες φορές μπορούμε απλά να βγούμε απο την πόρτα και να ξαναμπούμε σχεδόν αμέσως στο σπίτι - πριν καν προλάβει να γκρινιάξει. Έτσι σύντομα εξοικειώνεται γρήγορα με την εικόνα μας να διασχίζουμε την πόρτα και καταλαβαίνει πως δε σημαίνει ούτε εγκατάλειψη ούτε και καταστροφή. 

3. Συνεχίζουμε την παραπάνω διαδικασία αυξάνοντας σταδιακά το χρόνο απουσία μας. 

4. Γενικότερα είναι χρήσιμο να έχουμε στην άκρη του μυαλού μας πως δε χρειάζεται ο σκύλος να μας ακολουθεί σε όλο το σπίτι συνέχεια όπου και να πάμε. Τουλάχιστον ας μη το ενθαρρύνουμε αυτό. Αντιθέτως μπορούμε να του δείξουμε πως είναι ωραίο όταν τον βλέπουμε ξάπλα στην ησυχία του στο κρεβατάκι του με το να τον επαινέσουμε όταν τον δούμε να το κάνει αυτό, ή μπορούμε σε μορφή παιχνιδιού να κάνουμε εξάσκηση στην εντολή μείνε κλπ. 

5. Μια άλλη καλή ιδέα είναι - την ώρα που φεύγουμε να φροντίζουμε να έχει κάτι θετικό να ασχοληθεί όσο θα είναι στο σπίτι - ώστε να συνδυάσει την απουσία μας θετικά. Του εμπλουτίζουμε το περιβάλλον με παιχνίδια όπως κόκαλα ή ακόμα καλύτερα το παιχνίδι kong για να έχει να ασχοληθεί με κάτι ενδιαφέρον την ώρα που θα απουσιάζουμε. Ακολουθώντας τα παραπάνω μειώνουμε τις πιθανότητες να εμφανίσει ο σκύλος μας κάποια στιγμή άγχος αποχωρισμού στο ελάχιστο. 


Τι κάνουμε αν ο σκύλος μας εμφανίζει άγχος αποχωρισμου:

1.
Ξεκινάμε απο τα βασικά , δηλαδή εφαρμόζουμε απο την αρχή τη διαδικασία που αναφέραμε νωρίτερα ώστε βήμα βήμα να εξοικειωθεί ο σκύλος μας με την απουσία μας.

2. Παρακολουθούμε ποιές ενέργειές μας τον στρεσάρουν και τον εξοικιώνουμε με αυτές. Για παράδειγμα ταράζεται μόλις μας ακούσει να πιάνουμε τα κλειδιά φοβούμενος πως θα βγούμε απο το σπίτι; Πιάνουμε τα κλειδιά και δε βγαίνουμε έξω - απλά καθόμαστε στην πολυθρόνα μας Στρεσάρεται μόλις μας δεί να φοράμε το μπουφάν μας; Το φοράμε και απλά καθόμαστε και πάλι σπίτι.

3. Αν δε το έχουμε κάνει ήδη, ξεκινάμε βασική εκπαίδευση του σκύλου μας. Η εκπαίδευση σκύλων με θετική υποστήριξη βοηθάει με πολλούς τρόπους το σκύλο και την ψυχολογία του, ενισχύει το δεσμό μας μαζί του και χτίζει την αυτοπεποίθηση του.  Μας δίνει επίσης τα εργαλεία να ξεπεράσουμε διάφορα προβλήματα: Για παράδειγμα η εντολή μείνε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ώστε βάζοντας το σκύλο μας να μένει για όλο και μεγαλύτερο διάστημα σε διαφορετικό δωμάτιο απο εμάς (πχ ως και μισή ώρα) να τον συνηθίζουμε στην ιδέα πως δε χρειάζεται να είναι συνέχεια μαζί μας. 

Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως θα σταματήσουμε να περνάμε χρόνο παρέα με το σκύλο μας ή πως θα του απαγορεύσουμε να είναι στον ίδιο χώρο με εμάς. Απλά θα πρέπει με θετικό τρόπο να καταλάβει πως είναι εντάξει να περνάει και λίγο χρόνο χωρίς εμάς.

4. Του δίνουμε κάτι ευχάριστο να κάνει κατά την απουσία μας ώστε να συνδυάσει την απουσία μας θετικά (πχ του δίνουμε για να ασχοληθεί κάποιο κόκαλο που λατρεύει).

Τι να μην κάνουμε αν έχει άγχος αποχωρισμού:
Θα πρέπει να γνωρίζουμε πως ο σκύλος δεν εμφανίζει αυτή τη συμπεριφορά για να μας εκδικηθεί για την απουσία μας. Επίσης το να τιμωρούμε το σκύλο για την συμπεριφορά του είναι και άδικο αλλά και έχει εντελώς αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. 
 Όπως και σε όλα τα θέματα ψυχολογίας και συμπεριφοράς των σκύλων, στόχος μας δεν είναι απλά να εξαφανίσουμε το σύμπτωμα (πχ ανεξέλεγκτο γαύγισμα όταν λείπουμε, ή λέρωμα στο σπίτι). Στόχος μας είναι να εξαφανίσουμε το αίτιο που προκαλεί το άγχος του αποχωρισμού στο σκύλο, διαφορετικά απλά κουκουλώνουμε το πρόβλημα με αποτέλεσμα ο σκύλος να εξακολουθεί να έχει πρόβλημα στην ψυχολογία του και να διοχετεύει αλλού το άγχος του με άλλη προβληματική συμπεριφορά. Συνεπώς λύσεις που προτείνουν του τύπου ειδικά ηλεκτρικά κολάρα κατά του γαυγίσματος όχι απλά δε λύνουν το πρόβλημα αλλά το κουκουλώνουν και παράλληλα δημιουργούν και πολλά άλλα...


Δεν είναι εύκολο να απαλλάξουμε ένα σκύλο απο το άγχος αποχωρισμού, αλλά όμως είναι εφικτό με καθημερινή και προσεκτική εφαρμογή των παραπάνω χειρισμών και αρκετή υπομονή. Βήμα βήμα θα έχουμε σίγουρα σημαντική πρόοδο στην ψυχολογία του σκύλου μας και πολύ μικρότερο άγχος αποχωρισμού εώς και καθόλου, εξαρτάται απο εμάς, την υπομονή μας ,το χρόνο και τη μέθοδο που θα αφιερώσουμε ώστε να δώσουμε στο σκύλο μας να καταλάβει πως το να μένει για λίγο μόνος στο σπίτι, μπορεί να είναι και διασκεδαστικό και πάντως είναι απόλυτα φυσιολογικό  και σε καμία περίπτωση δε σημαίνει εγκατάλειψη. Καλό είναι σε προβλήματα συμπεριφοράς που δυσκολευόμαστε να επιλύσουμε να απευθυνόμαστε σε επαγγελματία εκπαιδευτή ώστε να μας δώσει τις σωστές βάσεις και να μας καθοδηγήσει σωστά στην διόρθωση τις όποιας ανεπιθύμητης συμπεριφοράς όσο το δυνατόν συντομότερα, πριν αυτή η συμπεριφορά καταστεί μόνιμη η δυσεπίλυτη.  Σε περίπτωση που επιθυμείτε επαγγελματική βοήθεια καλέστε με στο 6949244518 και θα χαρώ να σας ενημερώσω για τον οικονομικότερο και αποδοτικότερο τρόπο ανάλογα με το πρόβλημα που αντιμετωπίζετε. 




Παρουσιάστηκε ποτέ πρόβλημα αποχωρισμού με το σκύλο σας; Αν ναί πως το αντιμετωπίσατε; Ο καλύτερος τρόπος για να μαθαίνουμε είναι μέσα και από τις εμπειρίες άλλων! Μοιραστείτε τις  σχετικές εμπειρίες σας αφήνοντας τα σχόλια σας στο κάτω μέρος της σελίδας ώστε να επωφεληθούμε όλοι μας! :-)

10 σχόλια :

  1. Το μεγάλο πρόβλημα...
    Εδώ και 20 μέρες υιοθετήσαμε με τη σύζυγο το σκύλο των γονιών μου (λόγω προβλημάτων υγείας τους). Μιλάμε για ένα παιχνιδιάρικο πίνσερ 2 ετών. Το πρώτο 10ήμερο λοιπόν κι επειδή είχαμε άδειες περνούσαμε όλο το χρόνο μας μαζί του εντός και εκτός σπιτιού (τον παίρναμε παντού μαζί μας). Το βράδυ κοιμόταν μια χαρά στο κρεβατάκι του που είναι στο σαλόνι. Τα προβλήματα ξεκίνησαν μετά από το πρώτο τριήμερο που επιστρέψαμε στις δουλείες μας κι έμενε μόνος του σπίτι κάποιες ώρες (8πμ-3μμ). Όταν ξεκινούσαμε να πάμε στη δουλειά τρελαινόταν. Το βράδυ ξαφνικά δεν ήθελε να κοιμάται μόνος του, κλαψούριζε και γάβγιζε συνεχώς, αποζητούσε απελπισμένα την παρουσία μας (να αναφέρω στο σημείο αυτό ότι το βράδυ κοιμάται δεμένος όπως πάντα και σύμφωνα με τις οδηγίες των γονιών και ποτέ δεν είχε πρόβλημα με αυτό). Δύο βράδια λοιπόν δεν κοιμήθηκα καθώς αναγκαζόμουν να σηκωθώ και να του κάνω παρέα (αποφεύγοντας να του δίνω σημασία, απλώς καθόμουν στο γραφείο μου – αυτό πάντως του ήταν αρκετό καθώς ήρθε και κοιμήθηκε κάτω από το γραφείο, στα πόδια μου, κάτι που δεν συνήθιζε). Και μην νομίζετε ότι με το που κλαψούριζε σηκωνόμουν… αυτό έγινε μετά από δύο ολόκληρες ώρες που δεν σταματούσε (και μάλιστα κατούρησε μέσα τρεις φορές το δεύτερο βράδυ και μία το πρώτο! Ημέρα και ενώ λείπουμε στη δουλεία δεν έχει κατουρήσει ποτέ). Πραγματικά απελπιστήκαμε! Μετά από εκείνο το τραυματικό 2ήμερο, ήρθε το ΣΚ και ήμασταν καλά αφού πάλι τον είχαμε μαζί μας παντού (μάλλον λάθος μας;). Πολύ φοβάμαι ότι το πρόβλημα θα συνεχιστεί. Ο σκύλος δείχνει απόλυτα εξαρτημένος από την παρουσία μας. Φανταστείτε ότι ενώ έχουμε αυλή με κήπο και μόνιμα ανοιχτή την πόρτα, αυτός προτιμάει να είναι μαζί μας είτε μέσα, είτε έξω. Δεν θα βγει μόνος του στην αυλή για πάνω από 1 λεπτό σε καμία περίπτωση. Μόνον μαζί μας. Ούτε καν για να κατουρήσει (μας ειδοποιεί όταν θέλει ώστε να πάμε απαραιτήτως μαζί του. Γενικά είναι μονίμως πίσω μου, με ακολουθεί συνεχώς μέσα στο σπίτι, σε σημείο που μου προκαλεί άγχος η εξάρτησή του. Στην προσπάθειά μας να ξεπεράσει την ανάγκη του στην παρουσία μας, σήμερα το πρωί τον έβγαλα έξω και τον άφησα εκεί (μπας και ασχολούνταν έξω) αλλά αυτός κάθισε μπροστά στην πόρτα για 40 λεπτά κλαίγοντας και γρατζουνίζοντας την πόρτα. Δεν απομακρύνθηκε από αυτή ούτε λεπτό. Μόλις κάπως ηρέμησε, τον έβαλα μέσα. Χτες το πρωί έκανα το ίδιο αλλά επειδή κοιμηθήκαμε δεν γνωρίζω πόση ώρα έκλαιγε (μετά από ένα δίωρο που σηκωθήκαμε το είδαμε έξω ήσυχο). Δεν γνωρίζω αν κάνουμε καλά, δεν είχα ποτέ σκύλο μέσα στο σπίτι μου. Προσπαθώ να ακολουθήσω τις βασικές οδηγίες, λίγο μόνος στην αρχή-όχι παιχνίδια και αγάπες με το που επιστρέφουμε κτλ. Επίσης ίσως να ήταν καλύτερα να τον αφήναμε στην αυλή από δω και πέρα όταν θα λείπουμε στη δουλειά. Το πινσεράκι είναι αρκετά ιδιαίτερο ως ράτσα απ΄ό,τι καταλαβαίνω και αυτό μάλλον επιδεινώνει την κατάσταση. Μου φαίνεται αδύνατο να λύσουμε το πρόβλημα. Επειδή τώρα ζούμε σε νησί, δυστυχώς δεν υπάρχει εκπαιδευτής σκύλων που ίσως θα μπορούσε να μας βοηθήσει. Αν έχετε παρόμοια εμπειρία και λύσατε το πρόβλημα, ενημερώστε μας παιδιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας προτείνω ανεπιφύλακτα όλα τα βιντεάκια του Cesar Millan. Στο Youtube, θα βρείτε πολύ καλές συμβουλές. Δοκιμασμένα πράγματα.. δύο πίτμπουλ έχω, με συμπεριφορά άψογη , μέσα στο σπίτι και τα δύο :)

      Διαγραφή
  2. paides gia sas exw kai t provlima auto pira t skilaki m jack rassel logw epoxis itan xeimwnas anagkastika den polieugena e3w k imun oli tin mera mazi spiti k t vradi sto krevati epeidi itan mikro s ilikia t evaza sto krevati mazi tis. m t p alla3e o kairos omws k arxisa n vgainw m t vazw papoutsia arxizei k gaugizei k klayourizei . profanos t provlima t apoxwrismou t mporw n kanw zitw apegnosmena tin voi8eia sas
    sas euxaristo ekton proterwn

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημερα! Εχω ενα ποιντερ 6 μηνων με πολυ εντονο αισθημα αποχωρησμου.
    Το εχω σε ενα χωρο στην ταρατσα του σπιτιου μου διαμορφωμενο καταλληλα απλα εχω ενα σημαντικο προβλημα οταν αντιλειφθει οτι ειμαι στο μπαλκονι η στον κηπο του σπιτιου γαυγιζει ακαταπαυστα και κλαιει. Ολη την ημερα δεν γαυγιζει η κλαιει γιατι λειπω απο το σπιτι.μονο μερικες φορες κανει καποιες μικρες καταστροφες πχ δαγκωνει και χαλαει το σπιτακι του. Η αν τον δεσω και παω να απομακρυνθω χαλαει τον κοσμο. δεν μπορω να κατσω στο μπαλκονι πια γιατι απλα γαυγιζει. δεν ξερω πραγματικα τι να κανω.,, HELP!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. φιλοι πιο πάνω .. μεγάλο πρόβλημα, εγω εχω μινι πινσερ 1 χρονο ειναι 3,5 ετων, και τωρα ενα σπιτζ γερμανικο 1χρονου, απο το δρομο, κοντεβω να αυτοκτονησω, δεν παιζει, τα εμαθα να καθοντε στο καλαθι του ποδηλατου για να τα περνω παντα μαζι μου, γαυγιζουν ασυστολα, ...οταν ειναι μονα, δεν δουλευω κανονικα και ειμαι χωρις την οικογενεια σε αλλη πολη.....
    Πρεπει να τα μαθω και τα δυο να ειναι ησυχα και να φευγω για δουλειες...
    Οταν σπουδαζα μεγαλωσα με σκυλια, πηγαινα σχολη και μετα δουλευα, στα διαλειματα γυριζα κ εβγαζα τη σκυλιτσα, και παντα ήταν πολυ ήσυχη.
    Τωρα εκανα λαθος απο την αρχη που τα μαζεψα επρεπε να τα αφήνω...
    Μενω διαμέρισμα στουντιο.... Θελω συμβουλες για την ταυτοχρονη εκπαιδευση :-(
    Τα παραπανω ειναι πολυ σωστα της σελιδας.... ξεκινω και με αυτα ... οτι με συμβουλευσετε δεκτο..!!
    ευχαριστω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. γεια σας.exω ένα Yorkshire terrier. μέναμε επαρχία και τον είχα μαζί μου κάθε μέρα και στην δουλειά.μετακομίσαμε αθηνα και άλλαξαν οι συνθήκες, έπρεπε πλέον να μένει μονος στο σπίτι κάποιες φορες.βρήκα την λύση να πετάω διαφορες λιχουδιές σε όλο τoσπίτι.και έτσι περιμένει πος και πος να κλείσω την πόρτα από την άλλη πλευρά για να αρχίσει το ψάξιμο! Ελπίζω να σας φανεί χρήσιμο! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. geia sas...exw ena beagleaki 2.5 minwn...edw kai 5 meres...me ta kaka k ta tsisa tou siga siga proodeuoume...alla me to klama oxi...ton exw se diko tou dwmatio...ton bazw mesa tin imera gia kana 2wres gia na sunithizei alla klaiei apo to 5lepto...bgainei kai koimatai opou kathomast emeis...to bradu ta idia...kamia lusi gia na mathei?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εμείς είμαστε μια ολόκληρη οικογένεια μέσα στο σπίτι (4 άτομα) και τρελένεται όταν φέυγει μόνο ένας και οι υπόλοιποι τρεις μόνο είναι στο σπίτι. Κλαψουρίζει και κάθεται μπροστά στην πόρτα και τη γρατζουνάει. Τι παιχνίδια οι υπόλοιποι για να ηρεμίσει, τι βόλτες, τι χαρές. Τίποτα. Δε σταματάει το κλάμα μέχρι να επιστρέψει αυτός που έφυγε. Αν όμως φύγουν δύο μαζί και μείνουν οι άλλοι δύο, δεν κάνει απολύτως τίποτα. Τι συμβαίνει;; Θέλω βοήθεια!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Έχω ένα πρόβλημα με το κουτάβι, των 50 ημερών, που έχω υιοθετήσει αλλά δεν ξέρω αν σχετίζεται με το άγχος του αποχωρισμού. Κάθε φορά που φέυγω από κοντά του κλαίει, το βράδυ όταν ξυπναει κλαίει, το πρωί κλαίει αν δεν έχει με τι να ασχοληθεί, γενικά κλαίει όταν δεν βρίσκεται κάποιος κοντά του ή όταν δεν ξέρει τι να κάνει. Το κουτάβι είναι βελγικό λυκόσκυλο-κυνηγόσκυλο (ημίαιμο) και το έχω στον κήπο σε περιφραγμένο χώρο και κοιμάται στο σπιτάκι του. Δεν θέλω να βγαίνω έξω όταν κλαίει, γιατί φοβάμαι μήπως μάθει ότι όταν κλαίει του κάνουμε τα χατίρια.. Είναι σωστό αυτό;; Καμιά συμβουλή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή