ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΟΥΤΑΒΙ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗ ΔΑΓΚΩΝΕΙ


Είναι απόλυτα φυσιολογικό για ένα κουτάβι να χρησιμοποιεί το στόμα του και συγκεκριμένα δαγκώνοντας για να γνωρίσει τον κόσμο αλλά και για να παίξει μαζί μας. Όμως όσο αφορά το δάγκωμα ανθρώπων ακόμα και ως παιχνίδι, θα πρέπει να το ελέγξουμε από νωρίς όσο ακόμα είναι κουτάβι προκειμένου να μην εξελιχθεί αργότερα σε πρόβλημα. Οπως με όλα τα θέματα συμπεριφοράς των σκύλων μας, η πρόληψη είναι πολύ πιό εύκολη και αποτελεσματική απο την διόρθωση μιας λάθος συμπεριφοράς που ήδη έχει κάνει την εμφάνισή της.

Ο πιο απλός τρόπος για να εκπαιδεύσουμε το σκύλο μας να μη δαγκώνει είναι να είμαστε σταθεροί εμείς οι ίδιοι στην απόφασή μας να μη το προτρέπουμε ούτε και να του επιτρέπουμε να δαγκώνει ακόμα και πανω στο παιχνίδι (Τουλάχιστον όσο είναι μικρό, αργότερα όταν θα έχει εδραιωθεί η σωστή συμπεριφορά του πάνω στο δάγκωμα μπορούμε να παίξουμε παιχνίδια όπως να τραβάει κάποιο κορδόνι )
Επίσης όσο είναι ακόμα κουτάβι και προσπαθούμε να του μάθουμε να μη δαγκώνει, καλό είναι να μην ενθαρρύνουμε τέτοια συμπεριφορά με παρόμοια παιχνίδια όπως το τράβα (διελκυστίνδα). 

Για τα κουταβάκια που δαγκώνουν και μάλιστα δυνατά - συνήθως το πρόβλημα είναι πως σαν κουτάβια δεν είχαν την ευκαιρία να μάθουν να ελέγχουν τη δύναμή τους. Κανονικά ένα κουτάβι που έχει περάσει τουλάχιστον τους πρώτους 2 μήνες της ζωής του με τα αδερφάκια του, έχει προλάβει να κοινωνικοποιηθεί αρκετά και συγκεκριμένα στο θέμα του δαγκώματος, ώστε γνωρίζοντας μέσω του παιχνδιού με τα αδέρφια του, τη δύναμη του δαγκώματος του και πως να την ελέγχει. Έχει ήδη μάθει δηλαδή σε σημαντικό βαθμό να ελέγχει το δάγκωμά του πάνω στο παιχνίδι γιατί έχει παρατηρήσει πως όταν δαγκώνει δυνατά, το αδεφάκι του βγάζει κραυγή πόνου και σταματάει απότομα το παιχνίδι. 
-->

Κάτι ανάλογο μπορούμε να συνεχίσουμε κι εμείς να κάνουμε αν για κάποιο λόγο παρατηρήσουμε πως δεν έχει ακόμα μάθει να μη δαγκώνει - τουλάχιστον όχι δυνατά. Τη στιγμή δηλαδή που μας δαγκώνει βγάζουμε μια δυνατή κραυγή πόνου - όπως θα έκανε και το αδερφάκι του - και αποτραβιόμαστε σταματώντας αμέσως να του δίνουμε σημασία. Του δίνουμε έτσι να καταλάβει πως είναι μια μη αποδεκτή ενέργεια, που όταν την κάνει μας πονάει με αποτέλεσμα να σταματάει αμέσως το παιχνίδι. Εναλλακτικά μπορούμε αντί για κραυγή να του λέμε την εντολή ΜΗ.  Η ακόμα καλύτερα να κάνουμε και τα δύο.

Παράλληλα  επειδή σαν κουτάβι έχει πραγματικά την ανάγκη να δαγκώνει (ιδίως όταν βγάζει νέα δοντάκια) το ενθαρρύνουμε να δαγκώνει κατάλληλα παιχνίδια όπως ειδικά κόκαλα για κουτάβια. (όχι αληθινά μαγειρευτά γιατί είναι επικίνδυνα για την υγεία του). Έτσι διοχετεύουμε την ανάγκη του να δαγκώνει σε αντικείμενα που του μαθαίνουμε πως είναι επιτρεπτή αυτή η ενέργεια. 

Θυμόμαστε να του λέμε πάντα μη όταν πάει να δαγκώσει κάτι που απαγορεύεται, αλλά και να το επιβραβεύουμε όταν δαγκώνει το κόκαλο του ώστε σύντομα να μάθει, τι επιτρέπεται να δαγκώνει και τι όχι. Ποτέ δεν ασκούμε βία στο κουτάβι για να μάθει -  εκτός του ότι η βία έχει πολύ άσχημα αποτελέσματα - ακόμα κι αν επιχειρήσουμε ένα πολύ απαλό χτύπημα πάνω του, είναι πολύ πιθανό να το περάσει για παιχνίδι. 

Σε γενικές γραμμές  εκπαιδεύουμε  το κουτάβι μας πολύ εύκολα να μη δαγκώνει με τον ίδιο τρόπο και φιλοσοφία που γίνεται γενικότερα η εκπαίδευση σκύλων. Ενισχύουμε την θετική συμπεριφορά με έπαινο και ανταμοιβή και αποτρέπουμε την ανεπιθύμητη συμπεριφορά με την εντολή μη και αγνοώντας στη συνέχεια το σκύλο μας.



Αν χρειάζεστε βοήθεια από επαγγελματία εκπαιδευτή σε κάποιο σημείο της εκπαίδευσης του σκύλου σας ή και για όλη την εκπαίδευση του, θα χαρώ να με καλέσετε στο 6949244518 Γιώργος Ξένος.